تاریخ انتشار: 96-03-01 18:03:17 دوشنبه
نمایش: (277)

تاریخچه دوچرخه سواری در ایران و جهان

دوچرخه وسيله اي است مكانيكي ، كه با استفاده از قدرت حركتي پاها ، به هر شكلي قادر به حركت است. اين وسيله در ابتدايي ترين شكل خود در 2300 سال قبل ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين، مصر، هند ديده شده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است.
فقط دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLEتبديل گرديده كلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عبارتي طوقه است به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله سله ريفر نام دارد از دو طوقه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن ، اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند رسما در سال 1690 سيوارك فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال 1790 وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلف همچون مار ، اسب و ... مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي آن زمان در فرانسه تكامل بيشتري يافتند، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا 5 كيلومتر در ساعت ثبت سله ريفر شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال مختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي بزرگسالان در فرانسه ذكر نشده است.

سال تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد:

1816: در اين سال فردي آلماني به نام وندريز فرمان را به سله ريفر اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به 15 كيلومتر رسيد ).

1817: در اين سال دوچرخه كامل تري توسط بارون فون درياس از شهر كالسرومه ساخته شد كه داراي يك زين كوچك بود. دنيس جانسون يكي از دوچرخه هاي فون درياس را با خود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف او اقدام به برگزاري كلاسهاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند. كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري به عنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب . و بدين شكل رواج يافت. 

1818: يك فرانسوي به نام بارون ساوربرن دوچرخه ديگري را در اين سال طراحي و ساخت. چرخ جلويي اين دوچرخه بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ، يك طناب حلقوي به صورت دايره وار بسته شده بود كه با كشيدن آن با دست، چرخ جلو به حركت در مي آمد و وسيله حركت مي كرد. اين نوآوري وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك. از اين وسيله به عنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند.

1821: لويس كوهبر دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله ايمشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد.

1834: يك آهنگر اسكاتلندي به نام مك ميلان به دوچرخه هاي موجود ، پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد. او در طي 5 سال كار جدي بر روي اين وسيله قادر گرديد كه سرعتي درحدود 22 كيلومتر در ساعت را به نام خود به جاي گذاشته و آن را ثبت نمايد. همچنين در آن زمان اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب رواج يافت. دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.

1839: اسكاتلندي ديگري به نام كريسك پاتريك دوچرخه ركاب دار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد.

1860: كارخانه دار فرانسوي به نام پير ميشو در اين سال مهندس جواني را به نام پير لالمنت براي تغيير درساختار دوچرخه استخدام نمود.او قسمتهايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخهاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد.

1867: در اين سال نيز هنوز طوقه جلو بزرگتر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند. طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه در حدود 50 كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد پني فارتنيك لقب يافت.

1869: درسال 1869 اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه و به مسافت 34 كيلومتر ازشهر پاريس تا وروان با 333 شركت كننده تدارك ديده شد. شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد مسافت مذكور را در 3 ساعت و 9 دقيقه طي كنند. اما قبل از آن مسابقه ديگري در انگلستان به نام هندون درسال 1868 نيز ثبت شده است.

در سال 1896: با شروع اولين دوره بازيهاي ورزشي المپيك رشته دوچرخه سواري نيز بعنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پر طرفدار آن روز به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد.

تاريخچه دوچرخه و دوچرخه سواري در ايران:

در سال های خیلی دور، ده دوازده دکان بالاتر از شمس العماره، یعنی در مجاورت وزارت دارایی فعلی در تهران، یک مستراح عمومی بود که جنب آن اولین دکان دوچرخه سازی و دوچرخه فروشی ایران تأسیس شد. صاحب این دکان شخصی بود به نام «حسین آقا شیخ» که نخستین بار در کشور ما به کرایه دادن دوچرخه و تعمیر کردن دوچرخه‌های معیوب پرداخت و در واقع شغل و ورزشی جدید را بنیان نهاد دوچرخه‌سواری از مشاغلی بود که تا آن زمان در تهران و ایران بی سابقه بود و مردم به آنهایی که سوار بر این وسیله دوچرخ می شدند، «بچه شیطان» و «بچه جن» می گفتند. چرا که معتقد بودند که آنها از طرف شیاطین و جن و پری کمک می شوند که اگر جز این باشد، کسی نمی تواند روی دو چرخ حرکت کند! دلیل هم می آوردند و می گفتند وسیله‌ای که اگر کسی آن را نگه ندارد، خودش نمی تواند خودش را نگه دارد، چگونه می تواند یکی را هم بر بالای خود بنشاند و راه ببرد؟ مخصوصاً که از هر دونده ای جلو بزند و از هر طرف هم پیچ و خم بخورد.پس این نیست مگر اینکه خود روروئک را جن و شیطان ساخته باشند و راننده‌اش هم بچه جن و بچه شیطان باشد.

اما، اولین باری این وسیله به تهران آمد و مردم آن را دیدند، زمانی بود که دو پسر بچه انگلیسی در میدان مشق با شلوارهای کوتاه سوار آنها شدند. وقتی پسر بچه‌های مو بور و چشم زاغ و شلوار کوتاه پوش روی این وسیله نقلیه نوظهور می نشستند و به هر سو می تاختند، پیرهای ساده دل و سالمندان آن روزگار به تماشای آنها می رفتند، «بسم‌الله» گویان و «لاحول» گویان با شگفتی هر چه تمامتر زیر لب دعا می خواندند و آمدن آنها را یکی از دلایل وقوع آخر زمان می پنداشتند.

در چنین اوضاع و احوالی بود که «حسین آقا شیخ» جسارت ورزید و با شهامت فراوان چند دستگاه دوچرخه خرید و دکان دوچرخه‌سازی باز کرد. استقبال جوانان و نوجوانان از این دوچرخه‌ها چنان زیاد بود و به قدری کار و بار «حسین آقا» گرفت که یک نفر ارمنی به نام «دادیک» در میدانگاهی اول سفارت انگلیس در خیابان منوچهری، اقدام به تأسیس دومین دوچرخه‌سازی تهران کرد و مشتریان شمال تهران و فرزندان ارمنی ها را در اختیار خود گرفت. در هر حال، با گذشت زمان انواع دوچرخه های معمولی و کورسی و سه چرخه در تهران عمومیت یافت و از تهران به شهرستانها راه گشود و حتی به عنوان یک وسیله نقلیه ساده و ارزان سر از روستاها درآورد.

فدراسیون دوچرخه سواری ایران در سال 1946 تشکیل شد و احمد ایزدپناه نخستین رئیس آن بود. یک سال بعد این فدراسیون به فدراسیون جهانی دوچرخه سواری ملحق شد. در سال 1951 در بازیهای آسیایی دهلی نو، جاسم جاسم زاده از ایران حضور یافت تا نخستین دوچرخه سوار ایرانی باشد که در رقابتی بین المللی شرکت می کند.

هفت سال بعد در بازیهای آسیایی 1958، جعفر گل طلب به دو مدال نقره دست یافت تا ورزش دوچرخه سواری بیش از پیش جدی گرفته شود. حسین اسماعیلی، خسرو حق گشا، حسین بهارلو، حسن فرد، اصغر درودی، منوچهر دانشمند، غلامحسین کوهی، بهروز راهبر، علی زنگی آبادی از جمله قهرمانان بزرگ دوچرخه سواری ایران بودند که افتخارات فراوانی کسب نمودند. و از جمله قهرمانان حال حاضر ایران می توان به آقاین قادر میزبانی ، احد کاظمی ، حسین عسگری ، مهدی سهرابی ، عباس سعیدی تنها ، امیر زرگری ، علی رضا حقی و حسین ناطقی را نام برد که توانسته اند عناوین مختلفی در مسابقات جهانی و آسیائی کسب کنند . نخستین بار در المپیک 1972 مونیخ دوچرخه سواری ایران این بازیها را تجربه نمود.

اما راه حل ساده تری هم بوده است. کیرک پاتریک مک میلان توانست در سال 1830 یا 1839 دوچرخه ای را بسازد که پدال هم داشته باشد. این دوچرخه که به مفهوم شناخته شده ما اولین دوچرخه عادی است.

البته این دوچرخه کمی پدالش با پدال دوچرخه های ما تفاوت دارد. پدال این به گونه ای بود که پا ها را بر روی پدال گذاشته و به عقب و جلو حرکت می دادیم.در سال حدود سال 1860 پیر مچاکس و پیر لالمنت توانستند طرح جدید پدال را هم وارد تاریخ این وسیله کنند که پدال بر روی چرخ جلو سوار می شد. سه چرخه های کوچک امروزی را تصور کنید.

در سال 1870 دوچرخه هایی که ظاهری بسیار عجیب دارند توسط نام جیمز استرلی فرانسوی ساخته شد. این دوچرخه ها که حتما در فیلمها نمونه ای از آنها را دیده اید دوچرخه هایی بودند که چرخ جلویی بسیار بزرگ و چرخ عقبی بسیار کوچک داشتند. این دوچرخه بسیار محبوب شدند و بازار اختراع انواع دوچرخه را باز کردند تا این که در 1885 شخصی انگلیسی به نام جان کمپ استرلی توانست انقلابی بزرگ در عرصه دوچرخه سازی را بر پا سازد و تسمه یا زنجیر را در این دوچرخه ها وارد کند. این شاید بزرگترین گام در این عرصه بود و باعث شد دوچرخه های آتی همه بر این اساس دوچرخه بهبود یابند. این دوچرخه پدر دوچرخه هایی که هنوز هم در ایران استفاده می شود و به دوچرخه های افغانی مشهور است می باشد.

در سالهای بعد انواع دوچرخه مانند دوچرخه های تور ( دورچرخه هایی که فرمانی نیم دایره مانند دارند ) و دوچرخه های کوهستان ( دوچرخه هایی با فرمان صاف ) ساخته شدند.

امروزه بازار ارائه انواع دوچرخه هنوز هم داغ است. البته هنوز دوچرخه های بسیاری هم هستند که در ایران استفاده نمی شوند. مثلا دوچرخه هایی هستند که به دوچرخه های معاشرتی مشهور هستند. این دوچرخه ها که دو نفره است به صورتی است که برخلاف دوچرخه های دونفره رایج توسط هر دو طرف رانده می شود و هر دو نفر در کنار همی می نشینند. عکس زیر اولین عکس به جا مانده از این دوچرخه را نمایش می دهد.

قوانين و مقررات:

دوچرخه وسيله اي است ساده ، سبك و انفرادي كه هم براي رفت و آمد سريعتر و هم بمنظور تفريح و سرگرمي و ورزش بكار مي رود. از همان سالهاي ابتداي اختراع دوچرخه، دوچرخه سوارهايي كه به تدريج در كار خود مهارت يافتند پي بردند كه به اين وسيله مي توانند به رقابت بپردازند و مسابقاتي براي آن برگزار كنند. اولين مسابقات دوچرخه سواري به صورت طبيعي و خودجوش بين دوچرخه سوارها برگزار مي شد و بيشتر بخاطر تفريح بود تا يك مسابقه واقعي و جدي. باشگاههاي دوچرخه سواري كه داير شد مسابقات هم شكل بهتري يافت.

نخستين مسابقه دوچرخه سواري در سال 1868 در محلي به نام هندون در انگلستان انجام شد. در سال 1878 اولين اتحاديه ملي دوچرخه سواران در انگلستان تاسيس شد و اين اتحاديه مقررات خاصي براي مسابقات دوچرخه سواري در جاده و پيست برقرار كرد.

پايه هاي فدراسيون بين المللي دوچرخه سواري در سال 1900 با تاسيس اتحاديه بين المللي دوچرخه سواري ريخته شد. مركز اين اتحاديه شهر پاريس بود. در حال حاضر فدراسيون بين المللي دوچرخه سواري آماتور كه آن را به اختصار فياك مي نامند و از طرف كميته بين المللي المپيك به رسميت شناخته ميشود، به كار توسعه، هدايت و ايجاد مقررات جديد مي پردازد. فياك عضو اصلي اتحاديه بين المللي دوچرخه سواري نيز هست. محل دفتر مركزي فياك شهر روم ايتاليا است.

مسابقات رسمي دوچرخه سواري:


در زبان انگليسي واژه BICYCLE ( دوچرخه ) از دو بخش BI به معناي دو و CYCLE به معناي دايره است. گرچه هدف اصلي صدها ميليون دوچرخه سوار در سراسر جهان تفريح كردن، تامين تندرستي و نشاط جسمي وروحي يا رفت و آمد است اما دوچرخه سواري از ورزشهاي محبوب و رايج در همه كشورها است. ورزش دوچرخه سواري ورزشي سرعتي استقامتي است كه مسابقات آن در رشته هاي مختلف ، در جاده و پيست برگزار مي شود.

الف : مسابقات جاده:
جاده هاي مخصوص مسابقات از نظر فني بايد به اندازه كافي عريض بوده و فاقد پيچهاي بسيار تند يا شيبهاي خطرناك است . مسابقاتي كه در جاده برگزار مي شود، عبارتند از:

1 – 150 تا 200 كيلومتر انفرادي ( تعقيبي )

2- 100 كيلومتر تايم تريل تيمي

3 – 180 كيلومتر تيمي

4 – دور امتيازي

5 – 70 كيلومتر زنان

تور دوچرخه سواري:
از رايج ترين و محبوبترين مسابقات دوچرخه سواري در جاده مسابقات تور است كه در چند مرحله انجام ميشود. ميانگين مسافت براي هر مرحله حدود 155 كيلومتر است. از تورهاي معروف دوچرخه سواري تور دوفرانس ( مسافت بيش از 3500 كيلومتر )، تور دورسويس، تور لاوانيه در اروپاي غربي، تور لومباردي ، بريتانيا و جيرود يتاليا ( دور ايتاليا ) مي توان نام برد.
در ايران نيز تور دور شمال و تور دور درياچه اروميه برگزار شده است .

ب : مسابقات پيست:
رشته اي از مسابقات دوچرخه سواري است كه در استاديوم هاي مخصوص برگزار ميشود. استاديوم هاي مخصوص را ولودروم ( veloderom ) مي گويند. پيست ولودروم سطحي است كه نسبت به سطح افق 33 درجه شيب دارد. ولودروم دوچرخه سواري در ايران در ورزشگاه بزرگ آزادي ( تهران )از نظر فني يكي از بهترينها در دنيا است.

در پيست اين رشته از مسابقات اجرا ميشود:

- يك كيلومتر تايم تريل ( انفرادي )

- 200 كيلومتر سرعت ( انفرادي )

- يك كيلومتر سرعت ( انفرادي )

- 4 كيلومتر تعقيبي ( انفرادي )

- دور امتيازي ( انفرادي )

- 200 متر سرعت بانوان ( انفرادي )

- 4 كيلومتر تعقيبي ( تيمي )

ساختمان دوچرخه مسابقاتي:


وزن دوچرخه هاي مسابقاتي سبكتر و دسته ( فرمان ) آن پايينتر از زين است . اين نوع دوچرخه ها را كورسي مي نامند مخصوصاً به اين شكل خاص مي سازند كه دوچرخه سوار به حالت خميده قرار گيرد و فشار هواي مقابل به حداقل برسد . طوقه و تاير دوچرخه هاي مسابقاتي هم باريك است تا كمترين اصطكاك را با جاده و پيست داشته باشد و سرعت بيشتري بگيرد .

لباس دوچرخه سوارها:

شامل: کلاه ایمنی، جوراب مخصوص، دستکش، شلوارک، بلوز و کفش مخصوص دوچرخه سواری می باشد. 


داوران:


عبارتند از : داور دور شمار، داور زنگ، داوران پيچ ها و طول پيچ , داور خط پايان و وقت نگهدار.

خطاها:


هل دادن يا كشيدن دوچرخه سوار توسط ديگري به منظور بر هم زدن تعادل او، قرار گرفتن در باد دوچرخه ديگر تا مسافت 50 متر،  توقف كوتاه مدت به ميل دوچرخه سوار و يا بمنظور تعويض با دوچرخه سوار ديگر، توقف ناگهاني و ايجاد حادثه ،اعمال خشونت و رفتار ناشايست ، ترك بدون دليل مسابقه، دريافت مواد غذايي در خارج از محوطه تعيين شده، توجه نكردن به علائم نصب شده، سد كردن راه دوچرخه سواران ديگر، گرفتن فرمان با يك دست هنگام عبور از خط پايان مسابقه. براي هر خطا جريمه هايي در نظر مي گيرند.

كشورها و چهره ها:


مسابقات دوچرخه سواري از ورزشهاي عمومي و مورد توجه در كشورهاي اروپا و آمريكا است. كشورهاي پيشرفته و صاحب نام در اين ورزش عبارتند از : فرانسه ،دانمارك، آلمان ،هلند، لهستان، ايتاليا و شوروي. 

تاريخچه رشته هاي المپيکي دوچرخه سواري:


دوچرخه سواري يکي از معدود ورزش هاي است که از ابتدا در تمامي بازي هاي المپيک بوده است.

شکوفايي اين ورزش در اواخر قرن نوزدهم، حضور آن را در اولين دوره بازي هاي المپيک مدرن در سال 1896 ضروري کرد.

برنامه مسابقات دوچرخه سواري در المپيک تغييراتي داشته اما در حال حاضر شامل مسابقات جاده، پيست، کوهستان و BMX مي شود.

دوچرخه سواري جاده
مسابقات دوچرخه سواري جاده به جز المپيک هاي 1900، 1904 و 1908 هميشه در اين بازي ها حضور داشته است. مسابقات جاده انفرادي در المپيک 1896 آتن و تمامي ادوار بازي ها از سال 1912 به بعد برگزار شده است.

در سال 1960 مسابقات 100 کيلومتر تايم تريل تيمي جايگزين جاده تيمي شد اما اين مسابقات نيز بعد از المپيک 1992 بارسلونا از برنامه بازي ها حذف شد و در عوض مسابقات تايم تريل انفرادي جاده در بازي هاي 1996 آتلانتا برگزار گرديد.

مسابقات دوچرخه سواري زنان از المپيک 1984 لس آنجلس با برگزاري مسابقات انفرادي جاده شروع شد. از سال 1996 به بعد زنان هم توانستند همانند مردان در مسابقات تايم تريل انفرادي جاده شرکت کنند.

تا سال 1996 فقط دوچرخه سواران آماتور حق شرکت در بازي هاي المپيک را داشتند اما اکنون درهاي اين ورزش در المپيک که همواره تحت سلطه اروپايي ها بوده بر روي دوچرخه سواران حرفه اي نيز باز است.

دوچرخه سواري پيست
اين مسابقات که در يک پيست بيضي شکل با پيچ 42 درجه برگزار مي شود، قدمتي ديرينه در بازي هاي المپيک دارد و به جز بازي هاي 1912 استکهلم که محدود به مسابقات جاده بود، در تمامي دوره ها برگزار گرديده است.

برنامه کامل مسابقات شامل رقابت هاي انفرادي و تيمي، سرعت و استقامت، تعقيبي ، تايم تريل و first-over-the-line-finishes است اما مسابقات مردان به خصوص در سال هاي اوليه و همچنين سال هاي اخير تغييرات زيادي کرده است.

مسابقات دوچرخه سواري المپيک بين سال هاي 1924 تا 1992 تغيير چنداني نداشت و شامل يک مسابقه سرعت، يک مسابقه تايم تريل به مسافت يک کيلومتر، يک مسابقه دو نفره سرعت و يک مسابقه تعقيبي تيمي بود. در سال 1964 مسابقات تعقيبي 4 کيلومتر افزوده شد و رقابت هاي دوچرخه دو نفره سرعت بعد از سال 1972 حذف گرديد. مسابقات امتيازي مردان نيز در المپيک 1984 لس آنجلس معرفي شد.

زنان براي اولين بار با شرکت در مسابقات سرعت توانستند در رقابت هاي دوچرخه سواري بازي هاي المپيک 1988 سئول حضور پيدا کنند. آنها در سال 1992 در مسابقات تعقيبي انفرادي 3 کيلومتر هم شرکت کردند و در سال 1996 مسابقات امتيازي به برنامه دوچرخه سواري زنان در المپيک افزوده شد.

در جريان المپيک 2000 سيدني چندين رشته جديد پيستي معرفي شد و اکنون زنان هم مي توانند مثل مردان در مسابقات 500 متر تايم تريل نيز شرکت کنند.

براي مردان مسابقات "مديسون"، سرعتي المپيک (سرعتي تيمي) و کرين افزوده شده است اما در بازي هاي المپيک پکن تغيير ديگري هم انجام شده و آن اينکه از اين پس مسابقات تايم تريل بر روي پيست برگزار نخواهد شد.

دوچرخه سواري کوهستان
دوچرخه سواري کوهستان نسبتا جوان تر از مواد ديگر دوچرخه سواري است.

اين رشته در دهه 1970 در آمريکا به عنوان يک "ورزش آرام" توسعه پيدا کرد و تا سال 1990 با برگزاري مسابقات قهرماني جهان به يک ورزش واقعا حرفه اي تبديل شد. در سال 1993 دوچرخه سواري کراس کانتري کوهستان به يک رشته المپيکي تبديل گشت و براي اولين بار در دو بخش مردان و زنان در برنامه بازي هاي 1996 آتلانتا قرار گرفت.

مسابقات با رکاب زني مردان در مسافت هاي بين 40 تا 50 کيلومتر (شش يا هفت دور) و زنان 30 تا 40 کيلومتر (پنج يا شش دور) از روي تپه ها و مسيرهاي کوهستاني و طبيعي برگزار شد.

Bicycle Moto Cross) BMX)
BMX ماده جديدي در برنامه مسابقات دوچرخه سواري بازي هاي المپيک پکن است که در مسيري تقريبا 350 متري برگزار مي شود و دوچرخه سواران بايد حرکاتي مانند پرش، عبور از پيچ ها و ديگر موانع را انجام دهند.

اين ورزش از اواخر دهه 1960 از آمريکا شروع شد. در دهه 1970 BMX به ديگر قاره ها هم رفت. در سال 1981 فدراسيون بين المللي BMX تشکيل شد و اولين دوره مسابقات قهرماني جهان اين رشته در سال 1982 برگزار گرديد. BMX خيلي زود به عنوان يک ورزش منحصر به فرد موجوديت يافت اما به خاطر تشابه بيشتر به دوچرخه سواري نسبت به موتورسيکلت راني، از سال 1993 به طور کامل به اتحاديه بين المللي دوچرخه سواري (UCI) پيوست. در سال 2003 نيز کميته بين المللي المپيک تصميم گرفت BMX را در برنامه بازي هاي المپيک 2008 جاي دهد.

تاریخچه دوچرخه سواری کوهستان در ایران
تا انجائیکه اطلاعات به ما اجازه می دهد اولین دوچرخه کوهستان (با مارک مرسیه) را آقای بابک کیانپور در سال 1368 از فرانسه خریداری و وارد ایران نمود و فعالیتهای خود را در این زمینه آغاز نمود.اما از بخت بد دزدی به منزل ایشان دستبرد و وسایل ورزشی از جمله دوچرخه ایشان را به سرقت برد.سال 1370 دومین دوچرخه کوهستانی با مارک MIYATA که توسط شخصی از ژاپن خریداری و وارد ایران گردیده بود توسط علیرضا ژاله خریداری گردید.سومین دوچرخه کوهستانی هم توسط آقای مجید ثقه الاسلامی در تابستان سال 70 با مارک NISIKI وارد ایران گردید.

(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*